Θάνος Ανεστόπουλος, τελευταίος σταθμός

Δεν χάνονται αυτοί που σε συντρόφεψαν κάτω από τις γυμνές λεύκες το λιόγερμα, σε μια γκρίζα ακροθαλασσιά περιμένοντας το σκοτάδι, κλωτσώντας το ίδιο άδειο κουτί μπύρας πάνω στη νυσταγμένη  άσφαλτο ένα αυγουστιάτικο ξημέρωμα.

Δεν χάνονται αυτοί που μοιράστηκαν την ψυχή τους, όπως μοιράζεται κανείς μια αγκαλιά ή ένα τσιγάρο.

Δεν χάνονται αυτοί που ερωτεύτηκαν την ποίηση και τους αγάπησαν οι ποιητές.

Δεν χάνονται αυτοί που δεν σταμάτησαν να υμνούν τη ζωή, ακόμα κι όταν η ζωή τους πρόδωσε.

Καλό ταξίδι Θάνο, δεν θα χαθούμε.

Τελευταίος σταθμός

Σβήνει το φως

από τα μάτια μου

κι όλα όσα έζησα

μπρος μου περνάνε.

Στέκομαι εδώ

στον τελευταίο σταθμό

με όλα όσα αγάπησα

και πήγαν χαμένα.

Δε μετανιώνω πια,

όλα ή τίποτα,

δάσος και ερημιά,

αυτή ήταν η ψυχή μου,

πάει πια.

Σαν νοσταλγώ

πουλιά με παν μακριά,

πόνο δεν νιώθω πια

μόνο θυμάμαι.

Πάντα έλεγες

πως η ζωή είν’ στιγμές,

κύμα που σκάει σ’ ακτές,

κερί που λιώνει.

Δε μετανιώνω πια

όλα ή τίποτα,

δάσος και ερημιά,

αυτή ήταν η ψυχή μου,

πάει πια.

Δεν κόβεται στα δυο η ζωή

είναι ήλιος και μαζί βροχή

κι ούτε για μια αιωνιότητα

δεν θ’ άλλαζα μια μέρα απ’ αυτή.

Δεν κόβεται στα δυο η ζωή

είναι κόλαση, παράδεισος μαζί

κι αυτά που έζησα

είτε άσχημα, είτε όμορφα

ήσαν εγώ κι εσύ.

Δεν κόβεται στα δυο η ζωή

είναι ήλιος και βροχή μαζί.

Θάνος Ανεστόπουλος

(Διάφανα Κρίνα)

Έγινε η απώλεια συνήθειά μας

Γλείφω το οξύ απ΄ τις ρωγμές των χειλιών σου

και προσπαθώ να σου απαλύνω τον πόνο.

Τα χρόνια που περάσανε μ΄ αφήσανε μόνο

να ψάχνω την πνοή μου στον νεκρό εαυτό σου.

Ζητάω βοήθεια από ανήμπορα χέρια

που ριγούν στην αγάπη και τον τρόμο.

Πήρες λάθος τον δικό μου δρόμο

και ψάχνεις το φως μου σε σβησμένα αστέρια.

Η απουσία σου μ΄ εξουθενώνει

και δεν μπορώ να συνηθίσω.

Νιώθω να προχωράω μπροστά

μα πάντα φτάνω πίσω.

Κι αυτή η αλήθεια με σκοτώνει.

Σβήνω τα ίχνη από τα ψέματά μας

παραπατάω στη σιωπή.

Έγινε η απώλεια συνήθειά μας

κι ο έρωτας μια άρρωστη κραυγή.

Παντελής Ροδοστόγλου

Διάφανα Κρίνα

Το ταξίδι.

Μια ασυνήθιστη πρόσκληση έφτασε στη στηθάγχη από το φιλικό ιστολόγιο Τα τραγούδια λένε πάντα την αλήθεια... Μια πρόσκληση για συμμετοχή σε ένα παιχνίδι με τη μορφή τεσσάρων ερωτήσεων που ζητούν απαντήσεις. Η πρόσκληση γίνεται με ευχαρίστηση αποδεκτή. Πάμε λοιπόν.

1. Γιατί δημιούργησα το blog μου;

Το μπλογκ είναι ένα μέσο έκφρασης. Όταν νιώσεις την ανάγκη να εκφραστείς δημόσια σημαίνει πως έχεις (ή τουλάχιστον αυτό νιώθεις) κάτι να δώσεις, και είσαι έτοιμος να το μοιραστείς με τους άλλους. Με αυτόν τον σκοπό  ξεκινάς: να δώσεις. Δεν είσαι σίγουρος αν θα πάρεις κάτι πίσω από τους άλλους, ούτε τι θα είναι αυτό. Αν σου ανταποδώσουν, η έκφραση γίνεται επικοινωνία. Ξεκινάει τότε ένα ταξίδι της ψυχής που στην αφετηρία του δεν σκέφτεσαι το τέρμα. Δεν σκέφτεσαι επίσης πότε και με ποιον τρόπο θα φτάσεις μέχρι εκεί. Είσαι τυχερός αν στη διαδρομή συναντήσεις τόπους και ανθρώπους ξεχωριστούς. Το ταξίδι τότε γίνεται μαγικό. Σε συνεπαίρνει. Θέλεις να δώσεις περισσότερα, να μοιραστείς ό,τι κουβαλάς στις αποσκευές σου. Όλα αυτά που είχες όταν ξεκίνησες και ακόμα αυτά που αποχτάς στη διαδρομή. Με τον τρόπο αυτό, δίνοντας, αποχτάς περισσότερα σε εικόνες, ήχους, συναισθήματα. Γίνεσαι πλουσιότερος σε ψυχή. Θέλεις να μην τελειώσει το ταξίδι, όμως ταυτόχρονα είσαι έτοιμος να κατεβείς σε οποιαδήποτε στάση σου ζητηθεί, αν χρειαστεί. Χορτασμένος. Η στηθάγχη ταξιδεύει με τον λόγο των ποιητών, και είναι ευτυχής για τους συνταξιδιώτες της.

2. Ποια blogs επισκέπτομαι συνήθως;

Παλιότερα, πολλά. Τώρα, λιγότερα. Αρκετά είναι αυτά που έχω ξεχωρίσει και λιγοστά αυτά που εκτιμώ ιδιαίτερα και αγαπώ. Δεν θα τα αναφέρω. Το ξέρουν.

3. Ποια είναι τα αγαπημένα μου θέματα;

Να ζεις έχοντας ένα σκοπό. Να δίνεις νόημα στη ζωή σου μέσα από τον αγώνα για να γίνει καλύτερη, ακόμα και αν συναντήσεις τον πόνο. Αυτοί που το καταφέρνουν, δίνουν νόημα και στο θάνατο.

4. Μια λέξη που χρησιμοποιώ πάντα στο blog;

Ποίηση και όχι  με λόγια. Γιατί (όπως λέει και ο ποιητής) η "ποίηση δεν είναι ο τρόπος να μιλήσουμε, αλλά ο καλύτερος τοίχος να κρύψουμε το πρόσωπό μας", για να το προφυλάξουμε...

Και επειδή μια ψυχή που ταξιδεύει ποτέ δεν μπορεί να "θεωρηθεί χώμα"…

 

…Σε μια γη που ανατέλλει

Αν φόβοι σέρνουν τυφλά την καρδιά σου

γίνε φωτιά και όρμησε προς την ανηφοριά

Αν θεία μοίρα σου ανοίγει πληγές

άσε τον ήλιο να μπει από τις ραγισματιές

Γείρε στον ώμο μου βγάλε φτερά,

θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά

σε μια γη που ανατέλλει

Αν την ψυχή, χώμα την θεωρείς

τότε βαριές θ’ απλώνονται όλες σου οι μέρες

Αν η αγάπη είναι ο φόβος που ενώνει

σαν μένεις μόνος σου όρθιος να στέκεις στο κρύο

Αν βρεις τη λάμψη και μια άγρια χαρά,

θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά

σε μια γη που ανατέλλει

Αν ταπεινώνουν το μέσα σου οι μπόρες

ρούφηξε όλους τους τρόμους και κάνε τους ρίζες

Αν στο σκοτάδι τις σκέψεις σου θρέψεις

φρόντισε να ‘χεις μ’ αλήθεια υφάνει τις λέξεις

Σαν δυο μικρά ασημένια πουλιά

θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά

σε μια γη που ανατέλλει

Γείρε στον ώμο μου βγάλε φτερά,

θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά

σε μια γη που ανατέλλει

Αν την ψυχή χώμα θεωρείς…

ΘΑΝΟΣ ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Μουσική:  Διάφανα Κρίνα

Είμαι ένα σκιάχτρο που άρπαξε φωτιά - ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ

Είναι μια χώρα που με διώχνει μακριά,

με κλωτσάει με τα σκυλιά και τους λεπρούς της

και χτίζει γύρω μου τείχη και κελιά

για να πετάει τους νόθους γιους της.

Είναι ένας δρόμος που δεν βγάζει πουθενά

μα τον διασχίζω με μια ελπίδα απεγνωσμένη,

γεμάτος δώρα, ξόρκια, φυλαχτά,

γι’ αυτούς που ζουν στη λησμονιά

και τριγυρνάνε στη ζωή ξεγελασμένοι.

Είναι ένας διάβολος που μέσα μου γελά

κι ένας θεός που με κοιτάζει βαλσαμωμένος

κι εγώ ανάμεσα τους μια έρημη σκιά

να ζητιανεύω απαντήσεις πεινασμένος.

Είναι μια αγάπη σαν τον θάνατο γλυκιά,

είναι ένα θαύμα που μ’ αφήνει μαγεμένο,

διψάω γι’ άπειρο, πεινάω για ομορφιά

είμαι ένα σκιάχτρο που άρπαξε φωτιά.

Μια χώρα, ένας δρόμος, ο θάνατος κι η ομορφιά

μες στα σκοτάδια τους πλανιέμαι σαν χαμένος

και κάνω κύκλους μες σ’ αυτήν την ερημιά

σαν κάποιο σκιάχτρο που άρπαξε φωτιά

από ανθρώπους και θεούς καταραμένος.

Παντελής Ροδοστόγλου

Μουσική: Διάφανα Κρίνα

ΠΑΝΤ. ΡΟΔΟΣΤΟΓΛΟΥ – Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα (Διάφανα Κρίνα)

Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα

στεκότανε κοντά στη φωτιά

και δυο μαύρα πουλιά της φέρναν μηνύματα

από μια αγάπη παλιά: " ποτέ πια " !

Η γυναίκα που μιλούσε στα κύματα

χόρευε σε μια ακρογιαλιά

ένα βαλς μανιασμένο με λυτά τα μαλλιά

και προχώρησε στα βαθιά.

Η γυναίκα που έσκαβε μνήματα

και δεν είχε μιλιά

κοιτούσε τον θάνατο σαν μια αγάπη παλιά

και ψιθύριζε με μάτια σβηστά.

Για όλα αυτά που ζήσαμε, μόνοι με τους μόνους

μοιράζοντας τους πόνους.

Τις ώρες που δακρύσαμε, μόνοι με τους μόνους

μοιράζοντας τους πόνους.

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΡΟΔΟΣΤΟΓΛΟΥ

 Video: Lars von Trier Medea (1988)

ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ - Ρίξτε τις καρδιές σας στα σκυλιά

Χαθήκαμε μακριά χωρίς εσένα

τίποτα δικό μας πια κοντά σου

σύντριψε τις μνήμες μέσα στα όνειρα σου

και ζήτα έλεος για μας

Γλείφουμε τις πληγές στο άγιο σου δέρμα

σερνόμαστε κατάκοποι κοντά σου

και μες το παρεκκλήσι της καρδιάς σου

κοινωνάμε στάχτη, πίκρα κι αίμα

Νανά, οι φίλοι σου δε θα 'ναι 'δω ποτέ ξανά

γιατί έχουν ρίξει τις καρδιές τους στα σκυλιά

γιατί έχουν ρίξει τις καρδιές τους στα σκυλιά

κι έχουν απομείνει άδεια σκιάχτρα

Εσύ βουβή στην έρημο την φήμη σου θα σέρνεις

επάνω σε αθώες ψυχές, σε μάτια που δεν ξέρεις

θα απανθρακώνεις τις καρδιές σαν μάγισσα του χθες

κελύφη άδεια πίσω σου με πόνο θα μαζεύεις

Μουσώνες από το πουθενά τα χείλη σου θα γδέρνουν

μεσ' σε δωμάτια λερά ζητιάνοι θα σου γνέφουν

και θα 'ναι τα μάτια σου ξανά φεγγάρια σκοτεινά

που πάνω τους άστρα νεκρά οι φίλοι σου θα πέφτουν

Νανά, οι φίλοι σου δεν θα 'ναι εδώ ποτέ ξανά

θα ζούνε θάνατους υγρούς σε όνειρα θολά

και πάνω στους αμμόλοφους θα γίνονται κομμάτια…

ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ

ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣ - Θα πεθάνω ένα πένθιμο… (Διάφανα Κρίνα)

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινoπώρου δείλι

μες την κρύα μου κάμαρα όπως έζησα: μόνος

στη στερνή αγωνία μου τη βροχή θε ν' ακούω

και τους γνώριμους θόρυβους που σκορπάει ο δρόμος.

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινοπώρου δείλι

μέσα σ' έπιπλα ξένα και σε σκόρπια βιβλία,

θα με βρουν στο κρεβάτι μου, θε να 'ρθει ο αστυνόμος,

θα με θάψουν σαν άνθρωπο που δεν είχε ιστορία.

Απ' τους φίλους που παίζαμε πότε πότε χαρτιά,

θα ρωτήσει κανένας τους έτσι απλά: «Τον Ουράνη

μην τον είδε κανείς; Έχει μέρες που χάθηκε...».

Θ' απαντήσει άλλος παίζοντας: «Μ' αυτός έχει πεθάνει!».

Μια στιγμή θ' απομείνουνε τα χαρτιά τους κρατώντας,

θα κουνήσουν περίλυπα και σιγά το κεφάλι

θε να πουν: «Τι 'ναι ο άνθρωπος! Χθες ακόμα εζούσε...»

και βουβοί στο παιχνίδι τους θα βαλθούνε και πάλι.

Κάποιος θα 'ναι συνάδελφος στα «ψιλά» που θα γράψη

πως «προώρως απέθανεν ο Ουράνης στην ξένην,

νέος γνωστός εις τους κύκλους μας, κάποτε είχε εκδώσει

μια συλλογή ποιήματα πολλά υποσχομένην».

Κι αυτή θα 'ναι η μόνη του θανάτου μου μνεία.

Στο χωριό μου θα κλάψουνε μόνο οι γέροι γονιοί μου

και θα κάνουν μνημόσυνο με περίσσιους παπάδες,

όπου θα' ναι όλοι οι φίλοι μου - κι ίσως ίσως οι οχτροί μου.

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινοπώρου δείλι

σε μια κάμαρα ξένη, στο πολύβοο Παρίσι

και μια Καίτη, θαρρώντας πως την ξέχασα γι' άλλην,

θα μου γράψει ένα γράμμα - και νεκρό θα με βρίσει...

ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣ

Αμφιβάλω αν ο Ουράνης σκέφτηκε ποτέ πως η ποίησή του μπορεί να γίνει τραγούδι. Ας με συγχωρήσει γι’ αυτό που θα πω, αλλά, αυτή η μουσική και η ερμηνεία πρόσθεσαν «κάτι» σε αυτό το υπέροχο ποίημα…

Κ. Καρθαίος – ΒΑΛΤΕ ΝΑ ΠΙΟΥΜΕ (Διάφανα Κρίνα)

Τα όνειρα που βυζάξαμε με της καρδιάς μας το αίμα

πέταξαν και χαθήκανε μες της ζωής το ρέμα.

Μα τάχα εμείς παντοτινά τ' άφταστα θα ζητούμε;

Βάλτε να πιούμε...

Τα περασμένα σβήσανε, το τώρα δε θα μείνει.

Τροφή των χοίρων έγιναν και οι πιο λευκοί μας κρίνοι.

Μα τάχα πρέπει τους νεκρούς αιώνια να θρηνούμε;

Βάλτε να πιούμε...

Αδέλφια κάτω η βάρκα μας στο μόλο μας προσμένει.

Ελάτε οι ταξιδιάρηδες να πιούμε συναγμένοι.

Στο περιγιάλι το φαιδρό ας γλεντοτραγουδούμε.

Βάλτε να πιούμε...

Τάχατε κι όποιος δε μεθά κι όποιος δεν τραγουδήσει

κι όποιος στ' αγκάθια περπατά μια μέρα δεν θ' αφήσει

τ' αγαπημένο μας νησί που έτσι γερά πατούμε.

Βάλτε να πιούμε...

Πες μας που πάει ο άνθρωπος τον κόσμο σαν αφήνει;

Πες μας που πάει ο άνεμος, που πάει η φωτιά σαν σβήνει;

Σκιές ονείρων είμαστε, σύννεφα που περνούμε.

Βάλτε να πιούμε...

Στο ξέχειλο ποτήρι μας είναι όλα εκεί γραμμένα.

Καπνοί 'ναι τα μελλούμενα κι αφρός τα περασμένα.

Καπνός κι αφρός το γέλιο μας κι εμείς που τραγουδούμε.

Βάλτε να πιούμε...

Άκουσε δε βιαζόμαστε να φύγουμε βαρκάρη.

Μα σαν είναι ώρα γνέψε μας, δε σου ζητούμε χάρη.

Μα όσο να φύγεις πρόσμενε και αν θέλεις σε κερνούμε.

Βάλτε να πιούμε...

Κ. ΚΑΡΘΑΙΟΣ