ΝΕΣΕ ΓΙΑΣΙΝ – Το φως που γεννιότανε εντός μου

Ίσως την ώρα που εσύ

πυροβολούσες από τα χαρακώματα που σκότωναν το σπίτι μας

εγώ να μούδιαζα μέσα σε μια θλίψη παιδική

και θάνατοι από τους στεναγμούς μου να περνούσαν

Το ‘ξερα από τότε

πως την ψυχή μου θα ‘κλεβες μια μέρα

Καθώς κάτω από τις σκάλες κρυβόμουνα

κλαίγοντας για φόνους οικογενιακούς

μου ψυθίριζε όνειρα για το μέλλον   

το φως που γενιότανε εντός μου

Τρεις άγγελοι μου φανερώθηκαν

ο ένας έφερε μια τουλίπα πορφυρή

ο δεύτερος ένα σου φιλί

ο τρίτος ήρθε με χέρια αδειανά

κι ανήσυχα με κοίταξε στα μάτια

Ύστερα με κυνήγησαν των σκοτωμένων τα φαντάσματα

που ήρθανε με ρούχα ματωμένα

ενώ στην πύλη του παραδείσου

δασκάλα ιστορικός απάγγειλε το ψέμα

Τόσο μα τόσο πολύ σε περίμενα

στους έρημους πύργους της Βαβυλώνας

Βγάλε τα ρούχα του στρατού

κι έλα κοντά μου

και χάρισ’ μου τρία παιδιά απ’ τις ψυχές των πεθαμένων

Το ένα για να σβήσει τους πόνους

το άλλο για να παρηγορήσει το χώμα

το τρίτο στην πόλη τις νύχτες να γυρνά

να κρατεί το χέρι των μανάδων που κλαίνε

ΝΕΣΕ ΓΙΑΣΙΝ

μετάφραση: Βούλα Χαρανά

(πλάνητας)

ΝΕΣΕ ΓΙΑΣΙΝ – Η δική μου η πατρίδα

Λένε πως ο άνθρωπος πρέπει την πατρίδα ν’ αγαπά

έτσι λέει κι ο πατέρας μου συχνά

Η δική μου η πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυο

ποιό από τα δυο κομμάτια πρέπει ν’ αγαπώ;

ΝΕΣΕ ΓΙΑΣΙΝ

Μια από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες του σύγχρονου κυπριακού πολιτισμού, είναι η τουρκοκύπρια ποιήτρια Νεσέ Γιασίν.  Η Γιασίν που είναι και καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο Κύπρου,  δέχτηκε κατά καιρούς επιθέσεις για την πολιτική της δράση. Στο βίντεο που ακολουθεί, από το 1991, ο Μάριος Τόκας παίζει στο πιάνο και τραγουδά στα ελληνικά και στα τουρκικά τους στίχους που μελοποίησε ο ίδιος, έχοντας στο πλευρό του την τουρκοκύπρια ποιήτρια.

Νεσέ Γιασίν* - ΤΑ ΦΙΛΙΑ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ

Ύστερα τρεμουλιάζουν τ’ άστρα

φιλούν τα μάτια των νεκρών πα’ στα βουνά

και τα χεράκια των βρεφών τα παγωμένα.

Μικρούλη μου, μη σε φοβίζει το σκοτάδι

οι ήλιοι απ’ το σκοτάδι ξεπηδούν

σίγουρα αύριο στα σύνορα

λουλούδια θα φυτέψουν.

Ύστερα τρεμουλιάζουν τ’ άστρα

φιλούν το γέλιο των παιδιών

που τρώνε σοκολάτα.

Η πείνα, η μοναξιά, η ερημιά

λιώνουνε μες στα δυνατά δάκτυλα του φωτός

ρουφούν οι αισθήσεις στάλα, στάλα

τη θάλασσα της φιλίας.

Μικρούλη μου, ξυπνούνε τα βουνά

να δουν και να μιλήσουν

ξυπνούνε τα βουνά, μια η καρδιά, μια η πεθυμιά.

Οι μάνες μαγειρεύουνε για τους εργάτες που απεργούν

ζωντάνεψαν οι μηχανές απ’ τη φωνή της λευτεριάς.

Αφήνει εκείνος τ’ όπλο του, τα σύνορα αγκαλιάζονται

τρέμουνε τ’ άστρα και φιλούν το χείμαρρο

το χείμαρρο φιλούνε της ζωής που γιγαντώνει.

Ανοίγει το λουλούδι

φτεροκοπάει το πουλί

ξεκουκουλιάζει το έντομο.

(μετάφραση: Έλλη Παιονίδου)

ΝΕΣΕ ΓΙΑΣΙΝ

*Τουρκοκύπρια ποιήτρια.