ΤΑΣΟΣ ΖΕΡΒΟΣ – Τα καθίκια

πηγή φωτογραφίας

Με δισταγμό μπήκανε στον αιώνα

με φόβους για ένα δύσκολο χειμώνα…

Διακριτικά ανέκαθεν κρυμμένα

με τα δικά του σχέδια το καθένα…

Τά΄ πιανε πανικός σε κάθε οσμή μεγάλη

κρυφά αλλάζαν μεταξύ τους τη σκυτάλη…

Κι ήξεραν πως μπορούσαν να επιζήσουν

μόνον αν έλθουν κι άλλοι να καθίσουν…

Κι η πρόοδος ήρθε διακριτικά

με νέες ιδέες κι αποσμητικά.

Βήμα το βήμα κυκλοφόρησαν τα νέα

πως γίνονται τ΄ ασήμαντα σπουδαία…

Κι αφού είδαν πως περπάταγε ο μύθος

αντικατέστησαν το ήθος με το πλήθος…

Κι όταν επήλθε πλήρης σύγχυση στων ιδεών τις γεύσεις

όλα τους συγχωνεύτηκαν σ΄ ομαδικές αποχετεύσεις…

Κι επικαλούμενα εν τέλει και τη χούντα

έγιναν πλέον δοχεία συγκοινωνούντα…

ΤΑΣΟΣ ΖΕΡΒΟΣ

Από την ποιητική συλλογή «Πάραλος, 1981-1983, που βρίσκεται στο βιβλίο «Τάσος Ζερβός, ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ», φιλολογική επιμέλεια Άγγελου Παρθένη, εκδόσεις «ΤΟ ΡΟΔΑΚΙΟ»,  Αθήνα 2004.

(Αναδημοσίευση. Η αρχική ανάρτηση και βιογραφικά στοιχεία του ποιητή στον Οικοδόμο.)

ΤΑΣΟΣ ΖΕΡΒΟΣ – Μανιάτικος καημός

Την κούνια σου έκανα από ιτιά,

να μη σε πιάνει κακή ματιά,

κι από την Αρμενόπετρα βαθιά θα φέρω κύμα

για να σου μάθει το πρώτο βήμα

κόρη, κορούλα μου, ράχη ραχούλα μου…

Θα φέρω αθάνατους και κυπαρίσσια

για να σου μάθουν πως είν’ τα ίσια

κι από τις Κροκεές ίσκιο θα φέρω να φυτέψω

τα καλοκαίρια να σε κοιμίζω μόνον έξω

κόρη κορούλα μου, βρύση βρυσούλα μου…

Με τους κορυδαλλούς βάρδιες κάνω κοντά σου

για να μη χάσω πρωτομιλιά σου,

κι αποβραδύς τις νύχτες του Σαγκιά ξαμώνω

για να σου φέρνουν ύπνο μόνο

κόρη κορούλα μου, ψίχα ψυχούλα μου…

Θα βρω ένα δάσος να σε βαφτίσει

όνομα θα σου φέρω από τη Δύση

και τ’ άρματα θα σου χαρίσω του παππού σου

για να κρατάν ελεύθερο το νου σου

κόρη μου κόρη μου, να ΄σουν αγόρι μου…

ΤΑΣΟΣ ΖΕΡΒΟΣ

(Ξύλινα τείχη, 1984-1987)

Από το βιβλίο «Τάσος Ζερβός, ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ», Εκδόσεις «Το ροδακιό»

ΤΑΣΟΣ ΖΕΡΒΟΣ – Η γενική χρησιμότης των φελλών

Ποιος είπε πως οι φελλοί δεν ωφελούν;

Ύλη ελαστική, οσμή ουδετέρα, αδιάβροχη

σ΄ όλες τις καταστάσεις,

κατάλληλη για επενδύσεις, για μονώσεις

και γι΄ αλιεία, σε θολά – κατ΄ εξοχήν – νερά…

Αρέσουν σ΄ όσους θέλουν να πατούν σε φελλοτάπητες

ή και σ΄ αυτούς που θέλουν

- για τη δική τους τη βαρύτητα –

ένα μέτρο να συμφέρει…

Ναι, τους αρέσουν… Γιατί έτσι που επιπλέουν στη σειρά,

όλοι οι φελλοί σε κάθε μέγεθος,

γαλήνη τους γεμίζουν κι ησυχία,

γιατί με λίγη πίεση,

είναι άριστοι οι φελλοί στη μόνωση

από θερμότητα, υγρασία, ήχους και αλήθεια,

γιατί ποτέ τους δεν θ΄ αφήσουν να φανούν

των κρατικών δεξαμενών οι πάτοι…

Έτσι εν τέλει οι φελλοί ωφελούν.

Παίρνουν κι αυτοί, στον τόπο αυτό,

βαρύτητα. Και μάλιστα φροντίζουν να τονίζουν

ότι κατάγονται απ΄ τη δρυ…

Γι΄ αυτό όση τρικυμία κι αν σηκωθεί

στον  τόπο αυτό

δεν θα ξεράσει τους φελλούς στις άκρες…

Γιατί με τόσες θάλασσες,

τόσες ακτές από αιώνες εθισμένες

να εξοστρακίζουν τα πιο καλά μας κύματα

υπόγεια ρεύματα κι ασήμαντοι θα υποκλέπτουνε τη νίκη

και τους φελλούς θα σώζουν πάλι μεσοπέλαγα…

ΤΑΣΟΣ ΖΕΡΒΟΣ

(γνωρίστε τον ποιητή και το έργο του, πατώντας ΕΔΩ)

Τάσος Ζερβός - ΥΣΤΑΤΗ ΠΡΑΞΗ

Στον Ανδρέα Μυλωνά

Λίγο πριν φύγω θ’ ανακρίνω όλους τους στίχους μου

και άτεγκτος μαζί τους θα φανώ.

Χρόνια υποψιάζομαι πως μου ‘κρυψαν

ολόκληρο ουρανό.

Θα τους χωρίσω τον έναν απ’ τον άλλονε

ακόμα και τους τίτλους θ’ ανακρίνω

και όποιον βρίσκω πως η γλώσσα διχάλωνε

χωρίς φεγγάρι και νερό θα τον αφήσω.

Κι όταν εντοπιστούν οι ύποπτοι,

σε συλλαβές, σε γράμματα, σε λέξεις

θα τους τεμαχίσω.

Στα υπόγεια του νου μου πατώντας και συνθλίβοντας

ό,τι μου πήραν θα το πάρω πίσω.

Και μοναχά την ύστατη στιγμή,

καθώς θα χάνεται, λόγος, ρυθμός και βήμα,

με το δικό μου θ’ ανακατέψω αυτά τα πτώματα

μήπως και βγει κανένα ποίημα.

ΤΑΣΟΣ ΖΕΡΒΟΣ