Δεν
χάνονται αυτοί που σε συντρόφεψαν κάτω από τις γυμνές λεύκες το λιόγερμα, σε
μια γκρίζα ακροθαλασσιά περιμένοντας το σκοτάδι, κλωτσώντας το ίδιο άδειο κουτί
μπύρας πάνω στη νυσταγμένη άσφαλτο ένα
αυγουστιάτικο ξημέρωμα.
Δεν
χάνονται αυτοί που μοιράστηκαν την ψυχή τους, όπως μοιράζεται κανείς μια
αγκαλιά ή ένα τσιγάρο.
Δεν
χάνονται αυτοί που ερωτεύτηκαν την ποίηση και τους αγάπησαν οι ποιητές.
Δεν
χάνονται αυτοί που δεν σταμάτησαν να υμνούν τη ζωή, ακόμα κι όταν η ζωή τους
πρόδωσε.
Μια
μαγική συνάντηση ποιητικού λόγου, μουσικής και ερμηνείας.
Κοντά
σου
Κοντά
σου δεν αχούν άγρια οι ανέμοι.
Κοντά
σου είναι η γαλήνη και το φως.
Στου
νου μας τη χρυσόβεργην ανέμη
ο
ρόδινος τυλιέται στοχασμός.
Κοντά
σου η σιγαλιά σα γέλιο μοιάζει
που
αντιφεγγίζουν μάτια τρυφερά
κι
αν κάποτε μιλάμε, αναφτεριάζει,
πλάι
μας κάπου η άνεργη χαρά.
Κοντά
σου η θλίψη ανθίζει σα λουλούδι
κι
ανύποπτα περνά μές στη ζωή.
Κοντά
σου όλα γλυκά κι όλα σα χνούδι,
σα
χάδι, σα δροσούλα, σαν πνοή.
ΜΑΡΙΑ
ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ
Οι
τρίλλιες που σβήνουν, 1928
«Μαρία
Πολυδούρη – Κώστας Καρυωτάκης, Έρωτας και θάνατος στη σκιά της ποίησης», επιμέλεια-ανθολόγηση
Γιάννης Η. Παππάς, εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα 2009.
Μια ασυνήθιστη πρόσκληση έφτασε στη στηθάγχη από το φιλικό ιστολόγιο Τα τραγούδια λένε πάντα την αλήθεια...
Μια πρόσκληση για συμμετοχή σε ένα παιχνίδι με τη μορφή τεσσάρων ερωτήσεων που
ζητούν απαντήσεις. Η πρόσκληση γίνεται με ευχαρίστηση αποδεκτή. Πάμε λοιπόν.
1. Γιατί δημιούργησα το blog μου;
Το
μπλογκ είναι ένα μέσο έκφρασης. Όταν νιώσεις την ανάγκη να εκφραστείς δημόσια
σημαίνει πως έχεις (ή τουλάχιστον αυτό νιώθεις) κάτι να δώσεις, και είσαι έτοιμος
να το μοιραστείς με τους άλλους. Με αυτόν τον σκοπό ξεκινάς: να δώσεις. Δεν είσαι σίγουρος αν θα
πάρεις κάτι πίσω από τους άλλους, ούτε τι θα είναι αυτό. Αν σου ανταποδώσουν, η
έκφραση γίνεται επικοινωνία. Ξεκινάει τότε ένα ταξίδι της ψυχής που στην
αφετηρία του δεν σκέφτεσαι το τέρμα. Δεν σκέφτεσαι επίσης πότε και με ποιον
τρόπο θα φτάσεις μέχρι εκεί. Είσαι τυχερός αν στη διαδρομή συναντήσεις τόπους
και ανθρώπους ξεχωριστούς. Το ταξίδι τότε γίνεται μαγικό. Σε συνεπαίρνει.
Θέλεις να δώσεις περισσότερα, να μοιραστείς ό,τι κουβαλάς στις αποσκευές σου.
Όλα αυτά που είχες όταν ξεκίνησες και ακόμα αυτά που αποχτάς στη διαδρομή. Με τον τρόπο αυτό, δίνοντας, αποχτάς περισσότερα σε εικόνες, ήχους,
συναισθήματα. Γίνεσαι πλουσιότερος σε ψυχή. Θέλεις να μην τελειώσει το ταξίδι, όμως ταυτόχρονα είσαι
έτοιμος να κατεβείς σε οποιαδήποτε στάση σου ζητηθεί, αν χρειαστεί. Χορτασμένος. Η στηθάγχη ταξιδεύει με τον λόγο των ποιητών, και είναι ευτυχής για τους συνταξιδιώτες της.
2. Ποια blogs επισκέπτομαι
συνήθως;
Παλιότερα,
πολλά. Τώρα, λιγότερα. Αρκετά είναι αυτά που έχω ξεχωρίσει και λιγοστά αυτά που
εκτιμώ ιδιαίτερα και αγαπώ. Δεν θα τα αναφέρω. Το ξέρουν.
3. Ποια είναι τα αγαπημένα μου
θέματα;
Να
ζεις έχοντας ένα σκοπό. Να δίνεις νόημα στη ζωή σου μέσα από τον αγώνα για να γίνει
καλύτερη, ακόμα και αν συναντήσεις τον πόνο. Αυτοί που το καταφέρνουν, δίνουν
νόημα και στο θάνατο.
4. Μια λέξη που χρησιμοποιώ
πάντα στο blog;
Ποίηση
και όχι με λόγια. Γιατί (όπως λέει και ο ποιητής) η "ποίηση δεν είναι ο
τρόπος να μιλήσουμε, αλλά ο καλύτερος τοίχος να κρύψουμε το πρόσωπό μας", για να το προφυλάξουμε...
Και επειδή μια ψυχή που ταξιδεύει
ποτέ δεν μπορεί να "θεωρηθεί χώμα"…
