Η ΚΑΜΠΑΝΑ - Ένα ποίημα του ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗ μελοποιημένο από τους Active Member

Η ΚΑΜΠΑΝΑ  είναι ένα ποίημα του Κώστα Βάρναλη, από την  σύνθεση ΣΚΛΑΒΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ που πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Φιλική Εταιρεία» το 1925 με τον   ποιητή να υπογράφει με το ψευδώνυμο Κώστας Γιαβής.  Σε βιβλίο εκδόθηκε δυο χρόνια αργότερα (1927) από τις εκδόσεις «ΣΤΟΧΑΣΤΗ».  Από αυτή την έκδοση  το ποίημα της σημερινής ανάρτησης.

Η ΚΑΜΠΑΝΑ

Πολλά γέρικα τελώνια τραβάνε με τα δυο τους τα χέρια το σκοινί της Καμπάνας. Και το μπρούτζινο τέρας, αφού έτριξε πάνω στους αρμούς του, βρόντηξε τόσο δυνατά, που όλοι ανοίξανε τα στόματα και βουλλώσανε τ’ αυτιά τους.

Μες το δροσάνεμο,

που αναγαλλιάζω

κι ο νους βυθίζεται

σε χάος γαλάζο,

ανθρώποι, αφήστε με

να ξεχαστώ

φωτοπερίχυτη,

στόμα κλειστό.

Ποιο χέρι απλώθηκε

να με σπαράξει,

-απ’ το χρυσόνειρο

στην μαύρη πράξη!

Ο πρώτος ήχος μου

πρώτη πληγή

με τραβάς, αίμα μου,

ξανά στη Γη.

Ω σεις χαμόσυρτα,

λέρα σκουλήκια,

η άλαμπη ζήση σας

ζήση ναι δίκια.

Μια τρύπα ο κόσμος σας

και μέσα κει

ο Χάρος λύτρωση

κι ώρα γλυκή!

Δεν είναι κέντρισμα

να σας κουνήσει,

κορμιά, που η άλυσσο

τα χει τσακίσει.

Σκέψη, ποιος άνεμος

θάν’ αξιωθεί

να σ’ ανατάραζε,

σκότος βαθή;

Πίσω απ’ τα λόγια μου,

πικρά φαρμάκι,

τι κόσμοι απέραντοι,

βυθοί λουλάκι!

Μάτι δε βρίσκεται

να θαμπωθεί

κι αφτί δε βρίσκεται

να λιγωθεί!

Να ταν να ξήλωνεν

απ’ την καρδιά μου

Μοίρα καλόβολη

τ’ άγρια καρφιά μου

και να με σήκωνε

μ’ άξιο φτερό

σκέψη, που μέστωσε

με τον καιρό.

Πάνω από θάλασσες,

πάνω από χώρες,

με τους καλόκαιρους

και με τις μπόρες

να με κατέβαζεν

αγαλινά,

όπου τ’ ανθρώπινο

πλήθος πονά.

Σε μίνες φόνισσες

μπουχές καζέρνες,

λιμάνια ολόκαπνα,

βοερές ταβέρνες,

σπιτάλια σκοτεινά

και φυλακές,

μπορντέλ’ ακάθαρτα

και προσευκές.

Στα στήθη να μπαινα

σαν την ανέσα,

σφυγμός βαθύριζος

στις φλέβες μέσα,

στο νου σαν άστραμα

και στην ψυχή,

ν’ αχούσ’ αδιάκοπα

τη διδαχή:

«Όλα τελειώνουνε

κι όλα περνάνε,

ιδέες βασίλισσες

κακογερνάνε,

στις νέες ανάγκες σου

-κόπος βαρής!-

σκοπούς αλάθεφτους

κοίτα να βρεις.»

«Αν είν’ η σκέψη σου

πριν από σένα,

δεν είναι απόκομμα

θεού και γέννα:

τη σκλάβα σκέψη σου;

σκλάβα δετή,

σου τήνε πλάσανε

οι Δυνατοί.»

«Φτωχέ, σου μάραναν

κόποι και πόνοι

τη θέληση άβουλη,

πιωμένη αφιόνι!

Αν είν’ ο λάκκος σου

πολύ βαθής,

χρέος με τα χέρια σου

να σηκωθείς».

«Τ’ άσκημα χέρια σου,

των όλω αιτία,

βαστάνε μάργελη

την Πολιτεία.

Βγαίνει απ’ τα χέρια σου

κάθ’ αγαθό,

του ωραίου περίθετο

το χρυσανθό».

Σφίξε τα χέρια σου,

για σένα κράτει

τ’ άμοιαστον έργο σου,

την Πλάση ακράτη

κι όλο ανεβαίνοντας

προς τη Χαρά,

μέσα σου θά νοιωθες

αστρών σπορά!»

Κι όπου σε σφάζουνε

δεμένον πίσου,

να βρόνταα άξαφνα

σεισμός αβύσσου,

χίλια αστροπέλεκα:

«Δεν είναι μπρος,

ειν’ από πίσω σου

χρόνια ο οχτρός!»

Κανένας δεν κατάλαβε τι έλεγε η Καμπάνα. Γιατί καθένας άκουγε τη δική του σκέψη. Κ' ύστερα γυρίσανε όλοι στα σπίτια τους με την φανφάρα, που έπαιζε χαρούμενα κομμάτια. Εκεί στο σπίτι τους ανάμενε ζεστό φαγί και ζεστή αγκαλιά. Κ' είτανε όλοι τους βαθιά περήφανοι με την ιδέα, πως έχουνε την πιο κ α ι ν ο ύ ρ ι α και την πιο μ ε γ ά λ η Καμπάνα σ' όλη τη Γης.

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ

Η ΚΑΜΠΑΝΑ του Κώστα Βάρναλη, από την ποιητική σύνθεση ΣΚΛΑΒΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ (ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ - Η ΚΑΜΠΑΝΑ ΗΤΟΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ) όπως εκδόθηκε στα 1927 από τις εκδόσεις «ΣΤΟΧΑΣΤΗ».

Το ποίημα του Βάρναλη μελοποιήθηκε από τον B.D.Foxmoor (Μιχάλης Μυτακίδης) των ACTIVE MEMBER και  κυκλοφόρησε  στο άλμπουμ «Μύθοι του βάλτου» (στη φωτογραφία το εξώφυλλο).

ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ - B.D.Foxmoor

Σε θυμάμαι να τραγουδάς για όσους σκέφτονται

να γράφεις για όσους αντιστέκονται

να παίζεις μουσική κι εμβατήρια

να φτύνεις αίμα στα κρατητήρια

να φωνάζεις κι από τ' άδικο να πνίγεσαι

να πεθαίνεις, να αντέχεις, ν' αγωνίζεσαι

να ονειρεύεσαι, να ονειρεύεσαι.

Και τώρα να σιωπάς, να πουλάς, και να δίνεσαι,

να σαπίζεις, να ξερνάς και ν' αφήνεσαι,

να κυβερνάς, να χτυπάς, να υποκλίνεσαι,

να κονομάς, να ευλογάς και ν' αμύνεσαι,

να γράφεις απλώς, να περνάει ο καιρός,

να δικάζεις σα να 'σαι θεός,

να σιωπάς, να πουλάς και να δίνεσαι,

να σαπίζεις, να ξερνάς και ν' αφήνεσαι.

Ρε, τσάμπα πήγανε όλα,

τραγούδια κι αίμα ποτίσαν ψέμα

όλα λυγίσανε κι όλα σαπίσανε

σ' όσα αγαπήσανε, πάνω τους φτύσανε.

Τσάμπα πήγανε όλα και παραδόθηκαν και μαντρώθηκαν,

ήπιανε όλη την εξουσία, φάγαν καλά και στηλώθηκαν.

Tώρα βρωμάει σαπίλα κι εσύ - τι ξεφτίλα -

ράβεις όλα τα στόματα, πατάς επάνω στα ίδια μύρια πτώματα

που εσύ πρώτος θρηνούσες, το δίκιο ζητούσες

στα μάτια των εχθρών κοιτούσες και τους τραγουδούσες.

Πάνε όσα είδες όμορφα τώρα κατάλαβες τυχαία πως βρέθηκες,

στο χρόνο δέθηκες, τα πάντα ανέχτηκες, το βούλωσες, δέχτηκες.

Πάνε όσα ονειρεύτηκες, αν τα ονειρεύτηκες.

Τώρα τα έχασες όλα αφού....

Με τη ντροπή μια νύχτα πέρασες

κι ως το πρωί, κοίτα πως γέρασες.

Μες στη σιωπή κοίτα πως κόλλησες

κι αν κάτι πεις, θα πεις πως ξόφλησες.

Ναι ρε, τα είδα όλα, πασόκους  φασίστες,

σκυμμένους αρτίστες, μπάτσους  καριερίστες.

Ναι ρε, τα είδα όλα κι ο κύκλος γυρίζει,

ψοφίμι μυρίζει κι αυτό που σου αξίζει,

το ζεις, τ' αγοράζεις, το τρως, το ψηφίζεις,

το ακούς, το ικετεύεις, το πονάς και το βρίζεις,

το αγκαλιάζεις, το φτύνεις, στο παιδί σου το αφήνεις,

το γλεντάς, το δικάζεις, στο κελί σου το κλείνεις.

Ναι ρε, τα είδα όλα και όλα μακριά μου,

βγαίνω στους δρόμους και σκιάχτους μιλιά μου,

η ζωή, η χαρά μου, η φωτιά στη καρδιά μου,

ξαναγίναν δικά μου ενώ εσύ....

όπου κι αν πας, όλα τα έχασες

και ν' αγαπάς, για πάντα ξέχασες.

Φως στα παλιά τα περασμένα σου,

σκοτάδι αγκαλιά τα γερασμένα σου.

Με τη ντροπή μια νύχτα πέρασες

κι ως το πρωί, κοίτα πως γέρασες.

Μες στη σιωπή κοίτα πως κόλλησες

κι αν κάτι πεις, θα πεις πως ξόφλησες.

B.D.Foxmoor (Μιχάλης Μυτακίδης) – Active Member