Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

Έφυγε ο ποιητής που μας έκανε να νιώθουμε άτρωτοι. Άλκης Αλκαίος (1949-2012)


Σαν μια κατάρα να σκέπασε αυτή τη μικρή σκηνή-τόπο που άλλοτε έλουζε το φως των άξιων και αληθινά σπουδαίων. Εκεί που απλώναμε τα οράματα και τα όνειρά μας να γεμίσουν  ελπίδα και δύναμη από το φως τους. Και μας τους κλέβει έναν έναν. Και σκοτεινιάζει. Γέμισε η σκηνή από ποταπούς σαλτιμπάγκους, γυαλιστερούς ντενεκέδες μιας κάλπικης λάμψης, που την υποθήκευσαν και θέλουν να υποθηκεύσουν και το φως.

Ο Άλκης Αλκαίος έφυγε νωρίς. Ο ποιητής που με τους στίχους του μιλήσαμε στον έρωτα. Που μας έμαθε να αγαπάμε τη ζωή και τον άνθρωπο. Έφυγε ο ποιητής που μας ταξίδεψε στα ματωμένα βουνά και τις πεδιάδες της παγκόσμιας Επανάστασης. Που διεύρυνε τα οράματά μας,  έκανε τραγούδι τους ήρωές μας και φώτισε τις σελίδες της ψυχής μας. Έφυγε ο ποιητής που κάποτε μας έκανε να νιώθουμε άτρωτοι.

Καλό δρόμο να ΄χεις ποιητή!

Οι λέξεις σου θα μείνουν για πάντα εδώ, δικές μας, σφαίρες στα όπλα της ελπίδας μας. Μέχρι ο ήλιος να λούσει με το φως του τις «σελίδες απ΄ το κομμουνιστικό μας μανιφέστο». (Οικοδόμος)

1 σχόλιο:

Μαρία Νι είπε...

Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι,
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη,
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι,
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί,
πάντα γελαστοί και γελασμένοι.

Καληνύχτα.