Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2013

Η ΚΑΜΠΑΝΑ - Ένα ποίημα του ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗ μελοποιημένο από τους Active Member




Η ΚΑΜΠΑΝΑ  είναι ένα ποίημα του Κώστα Βάρναλη, από την  σύνθεση ΣΚΛΑΒΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ που πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Φιλική Εταιρεία» το 1925 με τον   ποιητή να υπογράφει με το ψευδώνυμο Κώστας Γιαβής.  Σε βιβλίο εκδόθηκε δυο χρόνια αργότερα (1927) από τις εκδόσεις «ΣΤΟΧΑΣΤΗ».  Από αυτή την έκδοση  το ποίημα της σημερινής ανάρτησης.


Η ΚΑΜΠΑΝΑ

Πολλά γέρικα τελώνια τραβάνε με τα δυο τους τα χέρια το σκοινί της Καμπάνας. Και το μπρούτζινο τέρας, αφού έτριξε πάνω στους αρμούς του, βρόντηξε τόσο δυνατά, που όλοι ανοίξανε τα στόματα και βουλλώσανε τ’ αυτιά τους.

Μες το δροσάνεμο,
που αναγαλλιάζω
κι ο νους βυθίζεται
σε χάος γαλάζο,
ανθρώποι, αφήστε με
να ξεχαστώ
φωτοπερίχυτη,
στόμα κλειστό.

Ποιο χέρι απλώθηκε
να με σπαράξει,
-απ’ το χρυσόνειρο
στην μαύρη πράξη!
Ο πρώτος ήχος μου
πρώτη πληγή
με τραβάς, αίμα μου,
ξανά στη Γη.

Ω σεις χαμόσυρτα,
λέρα σκουλήκια,
η άλαμπη ζήση σας
ζήση ναι δίκια.
Μια τρύπα ο κόσμος σας
και μέσα κει
ο Χάρος λύτρωση
κι ώρα γλυκή!

Δεν είναι κέντρισμα
να σας κουνήσει,
κορμιά, που η άλυσσο
τα χει τσακίσει.
Σκέψη, ποιος άνεμος
θάν’ αξιωθεί
να σ’ ανατάραζε,
σκότος βαθή;

Πίσω απ’ τα λόγια μου,
πικρά φαρμάκι,
τι κόσμοι απέραντοι,
βυθοί λουλάκι!
Μάτι δε βρίσκεται
να θαμπωθεί
κι αφτί δε βρίσκεται
να λιγωθεί!

Να ταν να ξήλωνεν
απ’ την καρδιά μου
Μοίρα καλόβολη
τ’ άγρια καρφιά μου
και να με σήκωνε
μ’ άξιο φτερό
σκέψη, που μέστωσε
με τον καιρό.

Πάνω από θάλασσες,
πάνω από χώρες,
με τους καλόκαιρους
και με τις μπόρες
να με κατέβαζεν
αγαλινά,
όπου τ’ ανθρώπινο
πλήθος πονά.

Σε μίνες φόνισσες
μπουχές καζέρνες,
λιμάνια ολόκαπνα,
βοερές ταβέρνες,
σπιτάλια σκοτεινά
και φυλακές,
μπορντέλ’ ακάθαρτα
και προσευκές.

Στα στήθη να μπαινα
σαν την ανέσα,
σφυγμός βαθύριζος
στις φλέβες μέσα,
στο νου σαν άστραμα
και στην ψυχή,
ν’ αχούσ’ αδιάκοπα
τη διδαχή:

«Όλα τελειώνουνε
κι όλα περνάνε,
ιδέες βασίλισσες
κακογερνάνε,
στις νέες ανάγκες σου
-κόπος βαρής!-
σκοπούς αλάθεφτους
κοίτα να βρεις.»

«Αν είν’ η σκέψη σου
πριν από σένα,
δεν είναι απόκομμα
θεού και γέννα:
τη σκλάβα σκέψη σου;
σκλάβα δετή,
σου τήνε πλάσανε
οι Δυνατοί.»

«Φτωχέ, σου μάραναν
κόποι και πόνοι
τη θέληση άβουλη,
πιωμένη αφιόνι!
Αν είν’ ο λάκκος σου
πολύ βαθής,
χρέος με τα χέρια σου
να σηκωθείς».

«Τ’ άσκημα χέρια σου,
των όλω αιτία,
βαστάνε μάργελη
την Πολιτεία.
Βγαίνει απ’ τα χέρια σου
κάθ’ αγαθό,
του ωραίου περίθετο
το χρυσανθό».

Σφίξε τα χέρια σου,
για σένα κράτει
τ’ άμοιαστον έργο σου,
την Πλάση ακράτη
κι όλο ανεβαίνοντας
προς τη Χαρά,
μέσα σου θά νοιωθες
αστρών σπορά!»

Κι όπου σε σφάζουνε
δεμένον πίσου,
να βρόνταα άξαφνα
σεισμός αβύσσου,
χίλια αστροπέλεκα:
«Δεν είναι μπρος,
ειν’ από πίσω σου
χρόνια ο οχτρός!»

Κανένας δεν κατάλαβε τι έλεγε η Καμπάνα. Γιατί καθένας άκουγε τη δική του σκέψη. Κ' ύστερα γυρίσανε όλοι στα σπίτια τους με την φανφάρα, που έπαιζε χαρούμενα κομμάτια. Εκεί στο σπίτι τους ανάμενε ζεστό φαγί και ζεστή αγκαλιά. Κ' είτανε όλοι τους βαθιά περήφανοι με την ιδέα, πως έχουνε την πιο κ α ι ν ο ύ ρ ι α και την πιο μ ε γ ά λ η Καμπάνα σ' όλη τη Γης.

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ

Η ΚΑΜΠΑΝΑ του Κώστα Βάρναλη, από την ποιητική σύνθεση ΣΚΛΑΒΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ (ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ - Η ΚΑΜΠΑΝΑ ΗΤΟΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ) όπως εκδόθηκε στα 1927 από τις εκδόσεις «ΣΤΟΧΑΣΤΗ».


Το ποίημα του Βάρναλη μελοποιήθηκε από τον B.D.Foxmoor (Μιχάλης Μυτακίδης) των ACTIVE MEMBER και  κυκλοφόρησε  στο άλμπουμ «Μύθοι του βάλτου» (στη φωτογραφία το εξώφυλλο).


5 σχόλια:

Giannis Pit είπε...

Το ποίημα θεωρείται από τα κλασικά αριστουργήματα του Βάρναλη.
Πολύ καλή και η μελοποίηση από το γκρουπ των ACTIVE MEMBER.

Kωνσταντίνα είπε...

«Όλα τελειώνουνε
κι όλα περνάνε,
ιδέες βασίλισσες
κακογερνάνε,
στις νέες ανάγκες σου
-κόπος βαρής!-
σκοπούς αλάθεφτους
κοίτα να βρεις.»

δέος στην ανάγνωση του ποιήματος αυτού και διαχρονικότητα μέσα από τις ιδέες των λέξεων που τόσο περίτεχνα μας παραθέτει ο αγαπητός μας Κ.Βάρωαλης.Αλληγορικά δοσμένες έννοιες και άμεσα μηνύματα που καθημερινά λαμβάνουμε και βιώνουμε.

Δοσμένο και από active member γίνεται πρωτότυπο. εξαιρετικό! Να είσαι καλά για την δημοσίευσή του! Δεν το είχα ακούσει. Καλό απόγευμα!

oikodomos είπε...

Καλημέρα Γιάννη,
καλή δύναμη!

oikodomos είπε...

Καλημέρα Κωνσταντίνα.
Ευχαριστώ,
καλή δύναμη!

JimKakhsPoiothtos είπε...

Ειναι ισως απο τα καλυτερα ποιηματα που εχουν γραφτει...πηγαιο και συγκινητικο συναμα θυμιζει στον καθενα μας το χρεος του σαν ανθρωπος...βαθια ψυχη ο Βαρναλης και ισως ενας απο τους μεγαλυτερους ποιητες μας....Μπραβο για την αναρτηση...