Τρίτη, 28 Αυγούστου 2012

Μαν. Αναγνωστάκης – ΔΡΟΜΟΙ ΠΑΛΙΟΙ



Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα
κάτω απ' τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ
νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή

Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά
κάμε να σ' ανταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο του πόθου μου κι εγώ

Ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ
κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες

Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανένα
κι ούτε κανένας κι ούτε κανένας με γνώριζε με γνώριζε

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ


Μελοποίησε και ερμηνεύει ο Μίκης Θεοδωράκης:


2 σχόλια:

sofia είπε...

Δρόμοι, δρόμοι, δρόμοι...
Όλα στη ζωή μας είναι δρόμοι.

Δρόμοι που χάθηκα
γωνιές που στάθηκα
δάκρυα που πίστεψα
παιχνίδια στο νερό.
Πικρό το βράδυ φτάνει.

Νύχτες που έκλαψα
γέφυρες που έκαψα
άστρα π' αγάπησα
που πάω και τι θα βρω.
Πικρό το βράδυ φτάνει.

Λόγια που ξέχασα
φίλοι που έχασα
καημέ μεγάλε μου
ας πάμε τώρα οι δυο.
Πικρό το βράδυ φτάνει.

Τάσος Λειβαδίτης

Καλημέρα

oikodomos είπε...

Καλησπέρα.
Δρόμοι μακρινοί και δύσβατοι.
Κι εμείς, πάντα "ιδρωμένοι"...

Πολύ όμορφο.
Καλή δύναμη!