Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2012

Ρώμος Φιλύρας - Η ΣΕΛΗΝΗ


Ως πότε θα γυρνάς στ’ ουρανού τα πλάτη αργυρή,
πασίφαη, πλησίφαη, γεμάτη, μισή σα δρεπάνι,
σα μαγεία φωτεινή, δέσμη φώτων, σφυρί
που αργάζει, χρυσή, μια φεγγόρροη στεφάνη;

Προαιώνια, πρόκοσμη, προκατακλυσμιαία,
νύμφη ωραία, τροπικών μαγεμένη φροντίδα,
κεκαυμένων ζωνών αφοσίωση ακμαία,
φλογερών, μαύρων πλασμάτων αχτίδα.

Βεδουίνων, Αφρικάνων θρησκεία
και λατρεία υψωμένων καρδιών και τραχήλων
στο ανέσπερο φέγγος που πλέει σα σχεδία
στα ωκεάνεια πλάτη και στα μήκη των θρύλων.

Έκπαγλη, θεία, γλυκιά και καλή, φωτισμένη
σα μετέωρο θέλγητρο, σα μέγα μπαλόνι,
φάρε, κόσμημα και τιάρα γλυμμένη
σ’ ένα πρότυπο λίθων, ερώτων ακόνι.

Οπτασία, φευγαλέα ομορφιά, Οφηλία,
γοητεία των άστρων, Σαλώμη, κραιπάλη,
των ηρώων μυθική ερωμένη, ομιλία,
Ήρα, Λήδα, Σεμέλη, Κλεοπάτρα, Ομφάλη.

ΡΩΜΟΣ ΦΙΛΥΡΑΣ

2 σχόλια:

sofia είπε...

Πολλά τα επίθετα για τη σελήνη. Ας προσθέσω και άλλο ένα
" ασημοκαπνισμένη " Έτσι αποδίδει ο Ελύτης την " αργυρία " της Σαπφούς.

"ἄστερες ,ὲν ἀμφὶ κάλαν σελάνναν ἂψ
ἀπυκρύπτοισι φάεννον εἶδος ὄπποτα
πλήθοισα μάλιστα λάμπηι γᾶν ~
ἀργυρία." / "κι ὅσ' ἄστρα γύρω βρίσκονται στὴν ἔκπαγλη σελήνη παρευθὺς τὸ φωτεινὸ τους πρόσωπο κρύβουν
κάθε φορὰ πού ἐκείνη
ολόγιομη καταλάμπει
τὴ γῆ τή σκοτεινὴ ἀνεβαί
νοντας ~
ἀσημοκαπνισμένη."

Και η μελοποίησή του
http://www.youtube.com/watch?v=XcqQVw08Uws
από ένα συνθέτη που μου αρέσει πάρα πολύ.

oikodomos είπε...

Δεν μπορώ να ξεχωρίσω τι είναι αυτό που με αγγίζει περισσότερο από αυτό το τραγούδι. Αν πρόκειται για τους όμορφους στίχους, την μελωδία που με τραβάει μαζί της σε ταξίδι ή την ευαίσθητη ερμηνεία της Ελευθερίας. Όλα μαζί, με τρόπο μαγικό.
Σ' ευχαριστώ Σοφία.