Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2013

Ένα μαχαίρι


Απάνω μου έχω πάντοτε στη ζώνη μου σφιγμένο
ένα παλιό αφρικάνικο ατσάλινο μαχαίρι
όπως αυτά που συνηθούν και παίζουν οι αραπάδες
που από έναν γέρο έμπορο αγόρασα στ’ Αλγέρι.

Θυμάμαι, ως τώρα να `τανε, το γέρο παλαιοπώλη,
όπου έμοιαζε με μια παλιά ελαιγραφία του Γκόγια,
ορθόν πλάι σε μακριά σπαθιά και σε στολές σχισμένες,
να λέει με μια βραχνή φωνή τα παρακάτου λόγια:

«Ετούτο το μαχαίρι, εδώ, που θέλεις ν’ αγοράσεις
με ιστορίες αλλόκοτες ο θρύλος το `χει ζώσει,
κι όλοι το ξέρουν πως αυτοί που κάποια φορά το `χαν,
καθένας κάποιον άνθρωπο δικό του έχει σκοτώσει.

Ο Δον Μπαζίλιο σκότωσε μ’ αυτό τη Δόνα Τζούλια,
την όμορφη γυναίκα του γιατί τον απατούσε.
ο Κόντε Αντόνιο, μια βραδιά, τον δύστυχο αδελφό του
με το μαχαίρι τούτο εδώ κρυφά δολοφονούσε.

Ένας αράπης τη μικρή ερωμένη του από ζήλεια
και κάποιος ναύτης Ιταλός ένα Γραικό λοστρόμο.
Χέρι με χέρι ξέπεσε και στα δικά μου χέρια.
Πολλά έχουν δει τα μάτια μου, μα αυτό μου φέρνει τρόμο.

Σκύψε και δες το, μια άγκυρα κι ένα οικόσημο έχει,
είναι αλαφρύ για πιάσε το δεν πάει ούτε ένα κουάρτο,
μα εγώ θα σε συμβούλευα κάτι άλλο ν’ αγοράσεις.»
Πόσο έχει; Μόνο φράγκα εφτά. Αφού το θέλεις πάρ’το.

Ένα στιλέτο έχω μικρό στη ζώνη μου σφιγμένο,
που η ιδιοτροπία μ’ έκαμε και το `καμα δικό μου,
κι αφού κανένα δε μισώ στον κόσμο να σκοτώσω,
φοβάμαι μη καμιά φορά το στρέψω στον εαυτό μου...

ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

3 σχόλια:

Μαριλένα είπε...

ψάχνοντας για τον Μαγιακόβσκη -όπως τον ξέραμε στη δική μου γενιά- ήρθα στη "στηθάγχη".
τον Κούτρα τον πρωτοείδα, έφηβη ούσα, στο Ταμπούρι στην Πλάκα.

πως λέμε "σήμερα";
ε, καμμία σχέση..

Οικοδόμος είπε...

Μαριλένα, οι εποχές και ο χρόνος αλλάζουν τους ανθρώπους. Όμως, δεν κατάλαβα, πότε σου άρεσε περισσότερο;

Καλώς όρισες και
καλή δύναμη!

Μαριλένα είπε...

τότε! ασυζητητί.

βλέπω δεξιά και τον Αγγουλέ.
μελοποιημένο Αγγουλέ ακούγαμε, λίγο παραπάνω στο Λημέρι του Τζαβέλλα.

μετά τη χούντα, να τ' ακούμε αυτά, ήταν.. σα να μην ήταν αληθινά, σαν όνειρο!

καλώς σε βρήκα!