Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2012

Ναπολέων Λαπαθιώτης - ΖΩΕΣ




Την πρώτη φορά, γεννηθήκαμε μέρα:
μας είχε θαμπώσει τ’ απέραντο φως·
Κανένας πόθος δεν ήταν κρυφός.
Του κάκου έναν ίσκιο γυρεύαμε πέρα…

Σιγή και σκοτάδι, βαστούσε, την άλλη:
μήτ’ ένα μικρό φως δεν είχε φανεί!
Και τότε, θλιμμένοι, και σαν ορφανοί,
ζητώντας τον ήλιο, χαθήκαμε πάλι…

ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ

1 σχόλιο:

sofia είπε...

Η ζωή είναι σύνθεση, φως και σκοτάδι μαζί. Όμως εμείς γυρεύοντας έναν ίσκιο ή ζητώντας τον ήλιο

"Τὶς πιὸ ὄμορφες μέρες μας δὲν τὶς ζήσαμε ἀκόμα
Κι ἂχ ὅ,τι πιὸ ὄμορφο θά ῾θελα νὰ σοῦ πῶ
Δὲ στό ῾πα ἀκόμα."(Ναζίμ Χικμέτ)

Την καλησπέρα μου