Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2013

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ - Στὸ δικό μας τραπέζι



Henri Matisse

Στὸ δικό μας τραπέζι κάθονται ὄνειρα
Στὸ πιάνο παίζεται ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς μας
Ποὺ ἀκοῦμε εὐλαβικὰ
Ἡ μουσικὴ μοιάζει μὲ σημαία
Ποὺ τὴ σηκώσαμε ψηλὰ
Καὶ τρέχουμε νὰ μᾶς ἰδεῖ ὁ ἐχτρὸς
Πρὶν κλείσει γρίλλιες καὶ παντζούρια
Ἡ μουσικὴ ἀπόψε εἶναι ἡ ψυχή μας
Ποὺ ἀποφασίσαμε νὰ βγάλουμε στὸ φῶς
Ἕνα τραγούδι τέλειο εἶναι ἡ καρδιά μας
Θὰ κάνουμε στάχτη κάθε φόβο
Θὰ μαζέψουμε κοπέλλες ἀπ’ ὅλα τὰ χωριὰ
Θὰ γλεντήσουμε
Τὰ ὄνειρα θὰ τρελλαθοῦν ἀπ’ τὴ χαρά μας
Θὰ βουβαθοῦν ἢ θὰ πάρουνε δρόμο
Δὲν θὰ κοτάει κανεὶς νὰ μᾶς εἰρωνευτεῖ
Νὰ σπάζει κέφι εἰς βάρος μας
Νὰ πέφτει μὲ τὰ μοῦτρα στὸ κουτσομπολιὸ
Ὥρα ποὺ σκάει ὁ γάιδαρος
Τὸ καλοκαίρι μᾶς ἅρπαξε ἀπ’ τὸ κεφάλι
Ὁ τζίτζικάς μᾶς κάθησε στὴν κούτρα

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ


1 σχόλιο:

sofia είπε...

Τo χώμα ποτίστηκε με φως. Δεν ξεχωρίζεις φως και χώμα.
Εμείς είμαστε τ’ όνειρο μας.
Γιάννης Ρίτσος.

Καλημέρα