Τετάρτη, 10 Απριλίου 2013

ΕΜΙΛΙΑΝΟ ΖΑΠΑΤΑ




Στις 10 Απρίλη του 1919 δολοφονήθηκε άνανδρα από τον κυβερνητικό στρατό ο ηγέτης της Μεξικανικής Επανάστασης Εμιλιάνο Ζαπάτα. Ο μεγάλος επαναστάτης έγινε θρύλος και τραγουδήθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο. Στη χώρα μας κυκλοφόρησε το 1971 από τη LYRA ο δίσκος με τίτλο το ΕΜΙΛΙΑΝΟ ΖΑΠΑΤΑ, σε μουσική Γιάννη Γλέζου και στίχους Πάμπλο Νερούδα, που απέδωσε στα ελληνικά ο Λευτέρης Παπαδόπουλος. Τα τραγούδια ερμήνευσε ο Γιάννης Πουλόπουλος.

(Για να ακούσετε τα τραγούδια «πατήστε» στους τίτλους.)

Εισαγωγή Οργανικό

Όταν της γης επλήθυναν οι πόνοι | κι απόμειναν στην αγροτιά τα χερσοχώραφα | τότες εσηκώθεις, άπλωσες γενειάδες | τότες εσηκώθεις, ανέμισες μαστίγια | και πήρες να καλπάζεις σαν άνθος σαν φωτιά | Μπορασίτα, Μπορασίτα | για την Πρωτεύουσα τραβώ | για να βρω τον αφέντη | πού πε, να με φωνάξουν... | Τρέμει όλη η γη, απ΄τα μαχαίρια τρέμει | κι ανοίγεται στου δειλινού το γοργοπέρασμα | τρέμει όλη η γη και η πεζούρα πέφτει | στην παράδοσή της στην μαύρη ερημιά

Ψωμί μοιράζεις και γη | κι εγώ σ' ακολουθάω | για χάρη σου απαρνήθηκα | τα ουράνια τσίνορά της. | Φεύγω Ζαπάτα | με την δροσιά των πρωινών καβαλαρέων | Φεύγω Ζαπάτα | σε μια ντουφεκιά από τους κάκτους | για τα σπίτια με τους κόκκινους τους τοίχους | Μπορασίτα, Μπορασίτα | μεταξωτές κορδέλες | φέρνω για τα μαλλιά σου | Για τον Πάντσο σου μην κλαις

Ο Ζαπάτα ήταν χώμα
Ο Ζαπάτα ήταν χώμα | ήταν γη και αυγή | οι άνδρες του με όπλα και οργή | σκοτείνιαζαν του ορίζοντα τον κύκλο | Στην έφοδο | πάνω απ' τα νερά και τα σύνορα | στην έφοδο | πάνω από την σιδερένια πηγή της Γκοαχίλια | στην έφοδο | πάνω από τις πέτρες της Σονόρα | στην έφοδο | όλοι ακολουθάγαν την τρελή πορεία του. | Την αγροτική θύελλα απ' αλογοπέταλα... | Μπορασίτα, Μπορασίτα | φεύγω απ΄ εδώ | για να σε συναντήσω

Το φεγγάρι κοιμάται
Το φεγγάρι κοιμάται | πάνω από τις πόλεις | ο θάνατος κοιμάται | στα ίσα μοιρασμένος | Μαζί με τους στρατιώτες του Ζαπάτα | κάτω από την ασπίδα της νύχτας | κρύβει ο ύπνος την μοίρα του | σαν πάνω στο θυμό | γεμάτο συμφορές | Η φωτιά τον άγρυπνο αγέρα συμμαζεύει | αγέρα που ευωδιάζει | λίπος και μπαρούτι | ιδρώτα αρσενικό | Μπορασίτα, Μπορασίτα | φεύγω από δω | για να σε λησμονήσω

Πατρίδα ζητάμε για τους ταπεινωμένους | κι εσύ με το μαχαίρι σου Ζαπάτα Εμιλιάνο | δίκαια μας μοιράζεις | των πατεράδων τις κληρονομιές | Πατρίδα ζητάμε κι οι ντουφεκιές τρομάζουν | και τ΄ άλογα τρομάζουν τα γένεια των δημίων | κι όλες τις φυλακές | Μην περιμένεις λασπωμένε χωρικέ | μερίδιο τ΄ ουρανού, γονατιστός αν μείνεις... | Σήκω και τρέξε, τρέξε καβαλάρη | μαζί με τον Ζαπάτα, τον αρχηγό μαζί | Μπορασίτα, Μπορασίτα | μαζί μου ήθελα να ΄ρθεις | μα εσύ μου είπες όχι

Μεξικό, ξερό χωράφι αγαπημένο | γη μοιρασμένη στους ανώνυμους | μέσα από τις λόγχες των καλαμποκιών | ξεπρόβαλαν οι άνδρες του Ζαπάτα | Μεξικό, ξερό χωράφι αγαπημένο | ήρθα απ' το χιόνι του νοτιά | για να σε τραγουδήσω | Άσε με να καλπάσω στην μοίρα μου | γεμάτος απ' αλεύρια και μπαρούτι | Μπορασίτα, Μπορασίτα | αν πρέπει πικρά | στον χωρισμό να κλάψω | αχ πες μου γιατί | κοντά σου να γυρίσω

Ο άνεμος είν' ένα άλογο | άκου τον πώς τρέχει | για την θάλασσα, για τον ουρανό | θέλει να με σηκώσει | Άκου τον άνεμο | πώς τριγυρνάει τον κόσμο | για να πετάξει μακριά | Κρύψε με μες στα μπράτσα σου | γι' αυτήν την νύχτα μόνο | γι' αυτήν την νύχτα που η βροχή | κόντρα σε θάλασσα και γη | τα μύρια στόματά της | σπάει | Ο άνεμος τρέχει καλπάζοντας | άκου με φωνάζει | θέλει ο άνεμος | να με πάει μακρυά | δεν θέλω να με πάρει | Με το κεφάλι σου | σιμά στο μέτωπό μου | και με ενωμένα τα κορμιά | Τον άνεμο να τρέξει άφησε | μες στην θάλασσα | με στεφάνι αφρού | Άκου τον με φωνάζει | Τρέχει καλπάζοντας | και στις σκιές με ψάχνει | μέσα στα σκοτάδια | με ζητά

Όταν γέρνω στα βράδια | ρίχνω τα δίχτυα της θλίψης μου | στα ωκεάνια μάτια σου | Όταν γέρνω τα βράδια | βρίσκω τη μοναξιά μου | να καίει στην πιο ψηλή φωτιά | Και σάμπως να ΄ναι ναυαγός | τα χέρια της χτυπά, τα χέρια της. | Πάνω από τα μάτια σου που χάνονται | σου στέλνω κόκκινα σινιάλα | σινιάλα που χτυπούν όπως τα κύματα | στην άκρη κάποιου φάρου | Μα εσύ είσαι τόσο μακρινή | τόσο δικιά μου είσαι | κορίτσι εσύ που μέσα σου | μόνο σκοτάδια κρύβεις | κι από το βλέμμα σου, στιγμές | προβάλλει αχτίδα φως | Όταν γέρνω στα βράδια | ρίχνω τα δίχτυα της θλίψης μου | στο κύμα που βογκά | στα ωκεάνια μάτια σου | Τα νυχτοπούλια δακρύζουν | κάτω από τα αστέρια | που λάμπουν, όπως η ψυχή μου | να σ΄ αγαπάει | Η γη θα καλπάζει | φωτίζοντας τους τάφους | γαλάζια στάχυα


Οι στίχοι των τραγουδιών από τον Μουσικό Τόνο

Δεν υπάρχουν σχόλια: