 |
| 17 Αυγούστου 1944. Το μπλόκο της Κοκκινιάς (Χαρακτικό του Τάσσου) |
Γιατί,
καημένε πλάτανε, βογγάς κι αναστενάζεις;
λυπάσαι
που χειμώνιασε και σου ’φυγαν τ’ αηδόνια
για
μήπως παραγέρασες και κοψοκουφαλιάστης;
Δε
θλίβομαι που γέρασα, δεν κλαίω για τον χειμώνα,
μον’
κλαίω για τούτ’ τα σκέλεθρα που τα τραβάν οι σάρες.
Πιάνονται
από τις ρίζες μου και μου παρακαλιώνται:
«Ρίξε
μας φύλλα, πλάτανε, κλαριά σαβάνωσέ μας,
και
πιάσε με τις ρίζες σου βαθιά παράχωσέ μας,
μη
μας τραβάν τα ρέματα σε σάρες και λαγκάδια,
γιατ’
ανεμοσκορπίζονται τα δόλια κόκκαλά μας
κι
έχουμε μάνες που μας κλαιν, δικούς που μας θυμούνται».
ΒΑΣΙΛΗΣ
ΡΩΤΑΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Καλώς ήρθατε!
Το σχόλιό σας θα δημοσιευτεί αφού πρώτα τεθεί υπό την εποπτεία του διαχειριστή του ιστολογίου. Αυτό γίνεται αποκλειστικά και μόνο για τη διαφύλαξη του χαρακτήρα του ιστολογίου και με σεβασμό προς τους αναγνώστες του. Πριν αφήσετε το σχόλιό σας, παρακαλώ να λάβετε υπόψη τα εξής:
Δεν δημοσιεύονται διαφημιστικά μηνύματα.
ΟΧΙ στα greeklish - ΝΑΙ στα Ελληνικά.
Ο «ανώνυμος» σχολιαστής, ας προσθέτει στο τέλος του σχολίου του ένα ψευδώνυμο. Με τον τρόπο αυτό, γίνεται πιο διακριτή και εύκολη η επικοινωνία.
Ο διαχειριστής του ιστολογίου διατηρεί το δικαίωμα να μην δημοσιεύει σχόλια που δεν ανταποκρίνονται στις παραπάνω επισημάνσεις, καθώς και αυτά που θεωρεί πως προσβάλλουν το ιστολόγιο και τους αναγνώστες του, χωρίς καμιά άλλη προειδοποίηση.
Ευχαριστώ για το σχόλιό σας.