Εδώ
το φως είναι σκληρό
σε
δυσκολεύει να το δέσεις μαζί με τις κουρτίνες στην άκρη του παράθυρου
και
στο περβάζι ένα λουλούδι
σαν
ηλιοτρόπιο γυρίζει στην περσινή Πρωτομαγιά.
Σαν
παίρνει να βραδιάζει
στέκεσαι
εκεί μετρώντας τα καράβια φορτωμένα κόκκαλα
τον
μεταβολισμό της νεκρής ζώνης που φωσφορίζει τη βροχή
σαν
ξεχασμένο φίλντισι.
Διστάζεις
να κοιτάξεις κατάματα το δρόμο.
Η
φωνή μας δεν είναι μήτε μια σταγόνα
μια
σταγόνα που θα ανέβαζε το κύμα
να
σκεπάσει ένα χαλίκι.
Ένα
δρεπάνι φεγγαριού θερίζει φανοστάτες.
Περιμένουμε
κάποιον
να
μας μάθει πώς σφυράνε οι καλαμιές στα δάχτυλα του ανέμου
πώς
γίνεται ξανά η μέρα μέρα και το αστέρι αστέρι.
Περιμένουμε
το φως να μπει απ’ το παράθυρο
ίδιο
φιλί γυναίκας μέσα απ’ το σκισμένο πουκάμισο.
1947
ΑΡΗΣ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ
ΠΟΙΗΜΑΤΑ
(1941-1974), εκδ. ύψιλον, 3η έκδοση, Αθήνα 1991
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Καλώς ήρθατε!
Το σχόλιό σας θα δημοσιευτεί αφού πρώτα τεθεί υπό την εποπτεία του διαχειριστή του ιστολογίου. Αυτό γίνεται αποκλειστικά και μόνο για τη διαφύλαξη του χαρακτήρα του ιστολογίου και με σεβασμό προς τους αναγνώστες του. Πριν αφήσετε το σχόλιό σας, παρακαλώ να λάβετε υπόψη τα εξής:
Δεν δημοσιεύονται διαφημιστικά μηνύματα.
ΟΧΙ στα greeklish - ΝΑΙ στα Ελληνικά.
Ο «ανώνυμος» σχολιαστής, ας προσθέτει στο τέλος του σχολίου του ένα ψευδώνυμο. Με τον τρόπο αυτό, γίνεται πιο διακριτή και εύκολη η επικοινωνία.
Ο διαχειριστής του ιστολογίου διατηρεί το δικαίωμα να μην δημοσιεύει σχόλια που δεν ανταποκρίνονται στις παραπάνω επισημάνσεις, καθώς και αυτά που θεωρεί πως προσβάλλουν το ιστολόγιο και τους αναγνώστες του, χωρίς καμιά άλλη προειδοποίηση.
Ευχαριστώ για το σχόλιό σας.