Χωρίς να είμαστε
τίποτ’ άλλο παρά μόνο άνθρωποι,
περπατήσαμε μέσ’
απ’ τα δέντρα
φοβισμένοι,
αφήνοντας τις λέξεις μας να είναι τρυφερές
από φόβο μήπως
ξυπνήσουμε τις κουρούνες,
από φόβο μήπως
έρθουμε
αθόρυβα μέσα σ’
έναν κόσμο φτερών και κραυγών.
Αν ήμασταν παιδιά,
ίσως να σκαρφαλώναμε.
Θα πιάναμε τις
κουρούνες να κοιμούνται,
και δεν θα σπάγαμε
ούτε κλαράκι,
και μετά το μαλακό
ανέβασμα,
θα τινάζαμε τα
κεφάλια μας πιο πάνω απ’ τα κλαριά
για να θαυμάσουμε
την τελειότητα των άστρων.
Πέρα απ’ τη
σύγχυση, όπως συμβαίνει συνήθως,
και τον θαυμασμό
για όσα ο άνθρωπος γνωρίζει,
πέρα απ’ το χάος θα
΄ρχόταν η μακαριότητα.
Αυτό, τότε, είναι
ομορφιά, είπαμε.
Παιδιά που με
θαυμασμό κοιτάζουν τ’ αστέρια,
είναι ο σκοπός και
το τέλος.
Χωρίς να είμαστε
τίποτ’ άλλο παρά μόνο άνθρωποι,
περπατήσαμε μέσ’
απ’ τα δέντρα.
Dylan M. Thomas
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Καλώς ήρθατε!
Το σχόλιό σας θα δημοσιευτεί αφού πρώτα τεθεί υπό την εποπτεία του διαχειριστή του ιστολογίου. Αυτό γίνεται αποκλειστικά και μόνο για τη διαφύλαξη του χαρακτήρα του ιστολογίου και με σεβασμό προς τους αναγνώστες του. Πριν αφήσετε το σχόλιό σας, παρακαλώ να λάβετε υπόψη τα εξής:
Δεν δημοσιεύονται διαφημιστικά μηνύματα.
ΟΧΙ στα greeklish - ΝΑΙ στα Ελληνικά.
Ο «ανώνυμος» σχολιαστής, ας προσθέτει στο τέλος του σχολίου του ένα ψευδώνυμο. Με τον τρόπο αυτό, γίνεται πιο διακριτή και εύκολη η επικοινωνία.
Ο διαχειριστής του ιστολογίου διατηρεί το δικαίωμα να μην δημοσιεύει σχόλια που δεν ανταποκρίνονται στις παραπάνω επισημάνσεις, καθώς και αυτά που θεωρεί πως προσβάλλουν το ιστολόγιο και τους αναγνώστες του, χωρίς καμιά άλλη προειδοποίηση.
Ευχαριστώ για το σχόλιό σας.