Φίλε,
που σε συνάντησα σε μιαν οδοιπορία
-του
θανάτου που ζήσαμε ή της ζωής που θα’ ρθει-
είχες
στα μάτια τη φωτιά σμιχτή με μια απορία
από
τα νιόβγαλτα φτερά, γιατί ο αέρας πάρθει.
Μας
ένωσε σφιχτά σφιχτά του ανθρώπου ο μέγας πόνος
και
της ιδέας ο άνεμος μας φούσκωσε τα στήθη.
Κάποιου
καινούργιου, που έρχεται, μας συνεπήρε ο τόνος.
Ορίζοντες
Μαγιάπριλου μας φέρνουνε τα πλήθη.
Κι
εμείς, δεσμώτες της ζωής, προς τις κορφές τραβάμε
-του
Ολύμπου ή του Γολγοθά- στη μέθη ενός ονείρου
το
θάνατο και τη ζωή αλέγκρα χαιρετάμε
με
τ’ άξια νιάτα, πορφυρά, στο δρόμο του απείρου.
ΜΙΧΑΛΗΣ
ΚΑΤΣΑΡΟΣ
(Πότε
γράφτηκε αυτό το ποίημα; Που και για ποιον; Πως διασώθηκε και από ποιον δόθηκε στη
δημοσιότητα; Διαβάστε στον Οικοδόμο)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Καλώς ήρθατε!
Το σχόλιό σας θα δημοσιευτεί αφού πρώτα τεθεί υπό την εποπτεία του διαχειριστή του ιστολογίου. Αυτό γίνεται αποκλειστικά και μόνο για τη διαφύλαξη του χαρακτήρα του ιστολογίου και με σεβασμό προς τους αναγνώστες του. Πριν αφήσετε το σχόλιό σας, παρακαλώ να λάβετε υπόψη τα εξής:
Δεν δημοσιεύονται διαφημιστικά μηνύματα.
ΟΧΙ στα greeklish - ΝΑΙ στα Ελληνικά.
Ο «ανώνυμος» σχολιαστής, ας προσθέτει στο τέλος του σχολίου του ένα ψευδώνυμο. Με τον τρόπο αυτό, γίνεται πιο διακριτή και εύκολη η επικοινωνία.
Ο διαχειριστής του ιστολογίου διατηρεί το δικαίωμα να μην δημοσιεύει σχόλια που δεν ανταποκρίνονται στις παραπάνω επισημάνσεις, καθώς και αυτά που θεωρεί πως προσβάλλουν το ιστολόγιο και τους αναγνώστες του, χωρίς καμιά άλλη προειδοποίηση.
Ευχαριστώ για το σχόλιό σας.