Θα πεθάνω ένα
πένθιμο του φθινoπώρου
δείλι
μες την κρύα μου
κάμαρα όπως έζησα: μόνος
στη στερνή αγωνία
μου τη βροχή θε ν' ακούω
και τους γνώριμους
θόρυβους που σκορπάει ο δρόμος.
Θα πεθάνω ένα
πένθιμο του φθινοπώρου δείλι
μέσα σ' έπιπλα ξένα
και σε σκόρπια βιβλία,
θα με βρουν στο
κρεβάτι μου, θε να 'ρθει ο αστυνόμος,
θα με θάψουν σαν
άνθρωπο που δεν είχε ιστορία.
Απ' τους φίλους που
παίζαμε πότε πότε χαρτιά,
θα ρωτήσει κανένας
τους έτσι απλά: «Τον Ουράνη
μην τον είδε
κανείς; Έχει μέρες που χάθηκε...».
Θ' απαντήσει άλλος
παίζοντας: «Μ' αυτός έχει πεθάνει!».
Μια στιγμή θ'
απομείνουνε τα χαρτιά τους κρατώντας,
θα κουνήσουν
περίλυπα και σιγά το κεφάλι
θε να πουν: «Τι
'ναι ο άνθρωπος! Χθες ακόμα εζούσε...»
και βουβοί στο
παιχνίδι τους θα βαλθούνε και πάλι.
Κάποιος θα 'ναι
συνάδελφος στα «ψιλά» που θα γράψη
πως «προώρως
απέθανεν ο Ουράνης στην ξένην,
νέος γνωστός εις
τους κύκλους μας, κάποτε είχε εκδώσει
μια συλλογή
ποιήματα πολλά υποσχομένην».
Κι αυτή θα 'ναι η
μόνη του θανάτου μου μνεία.
Στο χωριό μου θα
κλάψουνε μόνο οι γέροι γονιοί μου
και θα κάνουν
μνημόσυνο με περίσσιους παπάδες,
όπου θα' ναι όλοι
οι φίλοι μου - κι ίσως ίσως οι οχτροί μου.
Θα πεθάνω ένα
πένθιμο του φθινοπώρου δείλι
σε μια κάμαρα ξένη,
στο πολύβοο Παρίσι
και μια Καίτη,
θαρρώντας πως την ξέχασα γι' άλλην,
θα μου γράψει ένα
γράμμα - και νεκρό θα με βρίσει...
ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣ
Συμφωνώ απόλυτα με την υποσημείωση.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤι όμορφο που μας επαναφέρεις στην μνήμη όμορφα ποιήματα και τραγούδια.
εξαιρετικό!!!!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΌμορφο το ποίημα και το τραγούδι.Δεν μπορώ όμως άλλη μελαγχολία.
ΑπάντησηΔιαγραφήΘα σου χαρίσω το αντίθετό του, του ίδιου ποιητή:
Vita nuova
Δὲν θέλω πιὰ παρὰ νὰ ζῶ ἔτσι ὅπως ἕνα δέντρο,
ὁποὺ θροΐζει ἀνάλαφρα σὲ πρωινὸ τοῦ Ἀπρίλη
μέσ᾿ σ᾿ ἕνα κάμπο εἰρηνικό, γεμάτον φῶς γαλάζιο
καὶ παπαροῦνες κόκκινες καὶ ἄσπρο χαμομήλι.
Δὲν θέλω πιὰ παρὰ νὰ ζῶ ἔτσι σὰν ἕνα ρόδο,
ποὺ ἄνθισε κατάμονο μέσα σὲ πρᾶο χειμώνα
σ᾿ ἕνα πεζούλι φτωχικὸ κι ἡλιόφωτο, ποὺ νἄχει
ἀσβεστωμένο τοίχωμα νὰ τοῦ κρατάει τὸ χῶμα.
Θεέ μου! ἄσε με νὰ ζῶ σὰν ἕνα ἀπὸ τὰ μύρια,
τ᾿ ἀνώφελα τὰ ἔντομα ποὺ ἀπὸ τὸ φῶς μεθᾶνε
καὶ τὴ ζωή τους στοὺς ἀνθοὺς ἀνάμεσα περνᾶνε,
μακριὰ ἀπ᾿ τὸν κόσμο, μοναχὸ σ᾿ ἕνα λευκὸ σπιτάκι:
καὶ νἄχω μέσα στὴν ψυχὴ τῶν γέρων στὴν εἰρήνη
καὶ στὴν καρδιά μου τῶν φτωχῶν τὴν ἔνθεη καλωσύνη.
Καλό βράδυ