Μαζεύω τα πεσμένα
στάχια να σου στείλω λίγo
ψωμί,
μαζεύω με το
σπασμένο χέρι μου ό,τι έμεινε απ’ τον ήλιο
να σου το στείλω να
ντυθείς. Έμαθα πως κρυώνεις.
Την πράσινή σου
φορεσιά να την φορέσεις την Λαμπρή!
Θα τρέξουν μ’ άνθη
τα παιδιά. Θα βγουν τα περιστέρια,
κ’ η μάνα σου με
μια ποδιά, πλατιά, γεμάτη αγάπη!
Πάρε όποιο δρόμο,
όποια κορφή, ρώτα όποιο δένδρο θέλεις
Μ’ ακούς; Οι δρόμοι
όλης της γης βγαίνουνε στην καρδιά μου!
Μην ξεχαστείς
κοιτάζοντας το φως. Τ’ ακούς;… Να
΄ρθείς!
ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ
Που ταξίδεψες το μυαλό μου τώρα...
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλό ξημέρωμα.
Καλημέρα Μαρία.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕλπίζω σε καλό "προορισμό".
Καλή δύναμη!